Bert bij Mmmmh!

Chef Christian nous a bien préparé un menu extraordinaire, le samedi passé. Si vous voulez lire la suite et revoir toutes les bières qu’on a dégusté, cliquez sur le lien suivant :

Gisterenavond had ik een kookavond voor een tiental dames, waarvan een heel deel arts was. Deze leuke groep had als thema ‘fusion’ gekozen en kreeg dus enkele recepten waarbij Oosterse en Westerse invloeden gemengd werden, waaraan ik enkele recepten uit de ‘Cuisine afrodisiaque’ toevoegde.

Het volledige verslag hiervan vindt u op

http://www.ikwilwijn.be/blogs/index.cfm?uid=535&uname...

Vezoekers van deze blog hebben reeds kunnen merken dat dit niet meteen de meest actieve blog is. De reden daarvoor is heel eenvoudig : ik heb een blog geopend op mijn eigen website, die kan u vinden via volgende http://www.ikwilwijn.be/blogs/index.cfm?uid=535&uname...

Hier zal ik nog steeds mijn commentaren en informatie ivm met Mmmmh! blijven posten, en dit op meer geregelde basis dan voordien...

Tot ziens, tot op ikwilwijnblogs!

Ik zal trachten om vanaf nu ook de wijnen te publiceren die ik tijdens de wijnlessen en andere 'pur plaisirs' laat proeven.

Voor maandag 21 augustus waren dat : Sauvignon blanc 2004 Valpanera, Sancerre 2004 van Vincent Pinard, Sauvignon blanc 2004 Oyster Bay, Cabernet sauvignon 2003 Douchy, Château Peyreau 2001, Cabernet sauvignon 2001 Possums.

Zaterdag 26 augustus ging het over bier : Geuze en Faro van Girardin, Chimay blauw, Oerbier van de Dolle Brouwers in Esen, Lachouffe en Delirium Tremens, Rochfort 10, Westvleteren 10 en 12; Als dat geen reeks is om u tegen te zeggen!

Eén van de minst beschreven kwaliteiten van goede wijn is dat de wijn mensen bij elkaar brengt. Personen die elkaar in het dagelijkse leven elkaar zomaar voorbij zouden lopen, vind je vaak gezellig rond de proeftafel terug, discussiërend over deze of gene wijn, geheime tips uitwisselend over goede producenten, plannen smedend voor toekomstige degustaties.

Laatst besloot ik collega - blogger vinejo en zijn bende eens uit te nodigen voor een verkennend gesprekje en degustatietje. Vinejo bracht naast twee metgezellen ook vier flessen mee (wat ik een goede verhouding vond) en vooral heel wat kennis over minder mediatieke wijngebieden als Bandol en Abruzzo. Op de foto ziet u wat er uiteindelijk allemaal werd geproefd. Het moge duidelijk wezen dat deze mannen zich niet zomaar met één proefflesje tevreden stellen - de eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat er ook gespuwd werd (weliswaar enkel door chauffeur vinejo zelf, maar dit terzijde) en dat niet alle flessen leeg waren.

Maar wat mij het meeste trof : bij deze drie wijnliefhebbers herkende ik dezelfde passie voor dit edele vocht als bij mezelf, dezelfde nieuwsgierigheid en het verlangen naar meer kennis en de daarbijhorende proefervaringen. En het is juist datgene dat ons, wijnliefhebbers verenigt, over de sociale, financiële en relationele barrières heen : de wil om deze wondere wijnwereld te ontdekken, elk volgens zijn eigen beslagenheid en ervaring.

Als ik hersteld ben van deze proefavond - zo ergens eind november, zal ik vinejo & co nog eens uitnodigen voor enkele winterwijnen...

Terwijl mijn collega's de Loire onveilig maken, trok ik met mijn tedere echtgenote op "vakantie" naar een regio die niet altijd de aandacht krijgt die ze verdient. Ik ging op zoek naar enkele grootse riesling-wijnen in het Duitse Rheinhessen, in de buurt van Worms.

Overnachten deden we op het weingut Geil, waar de jonge Johannes Geil de lijnen uitzet. Vorig jaar werd deze late twintiger nog verkozen tot 'beste nieuwkomer van het jaar' door de Gault&Millau wijngids.

Hij is verantwoordelijk voor enkele heerlijke wijnen op basis van lokale druivenrassen, zoals de zeer fruitige, ideale aperitiefwijn Scheurebe trocken 'A' en de verfrissende weissburgunder spätlese trocken. Voorlopig zoekt Geil nog het juiste evenwicht tussen kwantiteit en kwaliteit, maar eens hij een -financiële- reserve zal opgebouwd hebben, zullen we mijns inziens nog heel wat van deze man horen. De wijnen missen op dit moment nog wat preciesie, zijn nog iets te mollig - wat niet echt 100% mijn smaak is. Laat ons zeggen : voor 95%...

Zeer precies zijn dan weer de wijnen van een topdomein een vijftal kilometer verder : Wittmann in Westhofen. De wijnen hebben iets presentere zuren dan bij Geil. Komt daarbij nog dat alles hier biodynamisch wordt geteeld en verwerkt. Jammer genoeg zijn de wijnen van Philippe Witmann (de beste vriend van Johannes Geil, trouwens) ook een beetje duurder dan die van Geil. Een niet onbelangrijke reden om hier nog eens terug te gaan - de topwijnen van het domein, de 'erstes Gewächs' (Duitslands versie van de Grand Cru) komt pas in september uit - is de jonge, frisse, wondermooie dame die het onthaal verzorgt! (ze komt net achter haar collega bij Trimbach in Ribauvillé, maar zeker voor dochter Antinori in Firenze...)

Laatste domein : Robert Weil in de Rheingau, een 100 km noordelijker, niet zo ver van het toeristische Rüdesheim en vlakbij het bekende klöster Eberbacher. Ook hier kregen we de eigenaar niet te spreken, maar werden we zeer vriendelijk onthaald door een zeer competente jongeman die ons een hele reeks wijnen liet proeven. Het eerste hoogtepunt was hier de zeer strakke en supercomplexe 'erstes gewächs' Riesling Gräfenberger trocken 2003 - een wijn die niet meer te koop was, maar waarvan nog een restje van de wijnbouwersproeverij van de vorige dag overbleef : droog en tegelijk zeer rond in de mond, met de complexiteit van grote witte Bourgogne, de mineraliteit van een grootse Sancerre en de volle fruit- en bloemigheid van een Condrieu... Deed me een beetje denken aan een witte Hermitage of een Roussanne Vieilles Vignes van Beaucastel, maar dan aan de helft van de prijs.

Toen we ook de zoete wijnen geproefd hadden, kwam de goede man met nog 'etwas spezial'... De auslese, beerenauslese, trockenbeerenauslese en eiswein van Weil wordt in twee versies gemaakt : één met blauwe capsule voor de reguliere verkoop (prijzen resp. 29, 116, 237 en 153 euro - voor een half flesje, welteverstaan) en één met 'goldkapsel' ; een speciale selectie die enkel via veilingen worden verkocht.

Ter informatie : de trockenbeerenauslese goldkapsel 2003 werd vorig jaar geveild voor een slordige 4.000 euro - weliswaar voor een fles van 75 cl. Ook uit deze reeks was er nog een 'overschotje' van de vorige dag. Niet de tba, maar wel de 'eenvoudiger' auslese. De smaak? Fenomenaal! Ik heb al enkele mooie sauternes en vin de paille's mogen proeven in mijn leven, maar dit was werkelijk een wijn die supergeconcentreerd was en tegelijkertijd een zijdezachte finesse tentoon spreidde...  Wie zo'n flesje bezit : bel me, ik wil wel enkele druppeltjes van deze godendrank overkopen...

Ik dacht dat ik bezeten was door wijn, maar deze jonge man is er wel een triljoen keer meer door geobsedeerd dan ik. Dat de familie Sadie een hele reeks wijndomeinen bezit en dat hij daar de wijnen mag maken, zou misschien wel kunnen helpen...? Sadie wil heel natuurlijke wijnen maken in de traditie van de klassieke wijnen uit Europa : wijnen met structuur, kracht en finesse ; niet het overdadige en makkelijk fruitige van de Nieuwe Wereld. Opmerkelijk : hij maakt deze wijnen in Zuid-Afrika.

Elk jaar komt Sadie in Frankrijk de bomen kiezen waarmee zijn barriques worden gemaakt. En hij kiest niet enkel de boom, maar ook de kant van de boom ; de zonnekant geeft immers andere smaken af dan de regenkant...

De basiswijn van "The Sadie Family" is de Sequillo - u bent hem misschien al eens tegengekomen op één van mijn degustaties  ; een mooie blend van syrah, grenache en mourvèdre - zo weggelopen uit de Rhône. Het is een wijn die eerder op finesse en op elegante speelt, dan op pure kracht. Misschien is dat wel de reden waarom deze wijn niet altijd de appreciatie krijgt die hij verdient.

In de Platter-gids krijgen de wijnen van Sadie vijf sterren (op vijf) - als enige domein in Swartland. Eben Sadie, nog geen dertig, zou wel eens de volgende ster aan het wijnfirmament kunnen worden. Maar het leuke aan deze jongen is zijn eenvoud, zijn nederigheid en zijn leergierigheid. "Ik sta nog maar aan het begin van een lange weg en ik heb nog veel te leren. Heel eenvoudige fenomenen in de wijnwereld kunnen we nog niet verklaren. Ik vind het ook belangrijk om een open geest te behouden." In de voorbije jaren volgde Sadie zowel stages bij wijnbedrijven die miljoenen flessen produceren, als ambachtelijke boertjes met een productie van slechts tweeduizend flessen.

Een mooie uitspraak : "Een magnum is net te veel voor één persoon en net te weinig voor twee. Wat ik me afvraag is waarom 75cl de standaardmaat is voor een wijnfles - al te weinig voor één persoon?" Wie het juiste antwoord op deze vraag kan beantwoorden, mag met mij een flesje Sequillo kraken!